KLankbord: Toeters en Bellen

Veel kinderen zijn gefascineerd door politieauto’s. Ze dromen ervan om later met zwaailicht en sirene door de stad te rijden. Noodhulp wordt offi cieel omschreven als ‘het reageren op meldingen die geen uitstel dulden’. Het landelijke visiedocument brengt daarbij de nuance aan met ‘het assisteren van de burger als deze het niet zelf kan oplossen’.

Een gevaarlijke nuance. Er zijn veel ouders met opvoedingsproblemen die hun kinderen ogenschijnlijk aan de ‘straat’ en dus aan onze zorg overleveren. Valt het aanspreken van hangjongeren onder de normale zelfredzaamheid van burgers? En de tussenkomst bij een vechtpartij voor een café?

Die kleine jongetjes van weleer worden soms echt politieagent. Om met dezelfde schittering in hun ogen te vertellen over het vak. Of niet. Omdat de randvoorwaarden hun bezieling hebben getemperd. Wie zit er te wachten op verjaardagsverhalen over bekeuringen?

Misschien moeten we vaker onze eigen verhalen vertellen. Ik leen regelmatig verhalen van collega’s. Over stoere aanhoudingen bij overvallen, uitstekend opsporingswerk of heftige incidenten in de hulpverlening. Over het gevaar dat onze interventies soms opleveren voor die dienders, of de emotionele impact die dergelijke incidenten op je leven kunnen hebben. Niet alleen voor jezelf maar soms ook voor je privé-omgeving. Vaak lukt het om met deze verhalen de andere kant van politiewerk te laten zien.

Beter is het nog om jullie verhalen zélf aan de burger te vertellen. In een zaal met 200 burgemeesters en raadsleden kon je een speld horen vallen toen een collega vertelde over een psychiatrisch patiënt die hem bij een noodhulpmelding met een bijl te lijf was gegaan. Om daarna in discussie te gaan met het OM waarom het meer dan een jaar moest duren voordat deze zaak op zitting kwam. Dit leidde tot specifieke afspraken over de afhandeling van zaken van geweld tegen hulpverleners in het publieke domein.

Noodhulp anno 2009 vraagt veel. Deëscalatie, bemiddeling, het betrekken van buurtbewoners, scholen, ondernemers en ketenpartners en nazorggesprekken
hebben het werk op straat verbreed en ingewikkelder gemaakt. Vaak wordt het incident opgelost maar de achterliggende problematiek blijft. En die kunnen wij als politie niet zelf oplossen, daarbij signaleren en adviseren we ook (naar) anderen. Laten we goed blijven uitleggen wat we wel en niet voor onze burgers kunnen betekenen. Een rol die gelukkig steeds meer onze aandacht heeft.

Simone Steendijk 
Lid korpsleiding

• Naar boven