Student aan het woord

De laatste twee maanden academie zitten er op. Nu ga ik mijn laatste stage lopen en als ik alles met goed gevolg afleg krijg ik op 15 juli mijn diploma. Maar wat heb ik nou gedaan de afgelopen 8 weken?
We hebben heel hard geroepen en heel hard geduwd (vanuit de core!) we hebben geslagen met de wapenstok en tientallen aanhoudingen verricht.
We hebben veel woningen betreden en daar veel hulp verleend. Maar ook zijn we drie dagen op kamp geweest. En dan niet een gezellig kamp met een kampvuur en liederen, maar een kamp met nog meer roepen, duwen, slaan en aanhoudingen. Alleen dan in een andere setting met bijzondere externe factoren die ervoor zorgen dat veel collega’s zichzelf tegenkomen op deze dagen. Erg leerzaam en vermoeiend, maar erg leuk. Helaas kan ik hier niet teveel over vertellen, dat zou de verassing verpesten. Op school doen al genoeg verhalen de ronde.

In deze 8 weken zijn er ook geen proeves, wat dan weer betekent dat je je kunt voorbereiden op de 4 proeves die je in de praktijk moet gaan afleggen. Dat is dan ook wat we gedaan hebben.
De aanhoudingen in grote groepen (dreigende escalatie) hebben we misschien wel tot in den treure geoefend, maar dat kan alleen maar goed zijn. We hebben bijna iedere week wel weer aangiftes zitten opnemen, in het Engels dit keer. De aanhoudingen in een huiselijke setting of een uitgaansgebied, openbare orde, misschien wat minder geoefend maar ook goed voorbereid.
Vreemdelingenzorg, ach... 4 lessen maar, zou voldoende moeten zijn!

Bont en blauw, moe en voldaan ga ik nu weer terug naar Beneden-Leeuwen. Mijn laatste stage in...

Beroepsdeformatie: "een tien tweetje" 

Nijmegen / Apeldoorn, 11 november 2010

“Dat is een duidelijk tien tweetje”
“Nou mevrouw, hier is duidelijk sprake van een twee tweeënveertig strafrecht, dus ik bel effe met zeden.”
Maar goed dat het gewoon oefenmomenten zijn, hier begrijpt natuurlijk niemand iets van. Daarbij kun je niet tegen een slachtoffer van een zedenmisdrijf zeggen dat je ‘effe zeden’ belt.
In de praktijk is het van belang dat je de verschillende zedenmisdrijven kunt herkennen, maar het artikelnummer kun je altijd achteraf nog opzoeken. Op het moment dat een slachtoffer gewoon hulp wil zal het precieze wetsartikel hem of haar misschien nog niet uitmaken. Maar uiteindelijk moet natuurlijk wel het juiste artikel ten laste worden gelegd voor vervolging van de dader en dan is er een groot verschil tussen bijvoorbeeld 242 Strafrecht (verkrachting) en 247 Strafrecht (aanranding). Daar komt dan nog bij dat een slachtoffer niet weet wat je bedoelt als je zegt, “ik bel even met zeden” .
Wat je daadwerkelijk doet is de afdeling zeden bellen om in contact te komen met een zedenrechercheur.

Beroepsdeformatie noemen ze dat. Praten in vaktermen die vaak op één beroep te herleiden zijn.

Een ‘tien tweetje’ word in de praktijk ook niet veel gebruikt, maar dat heeft te maken met de milieuwetgeving. Deze uitspraak zou zelfs binnen de beroepstak nog tot verwarring kunnen leiden. Het gaat hier om artikel 10.2 van de wet Milieubeheer. Daar staat in dat het verboden is om afval te dumpen buiten een inrichting. Dan moet je natuurlijk ook weten wat een inrichting is.
Kijk in artikel 1.1 van de wet Milieubeheer en je weet het.

Nu heb ik slechts twee voorbeelden genoemd, maar in de afgelopen twee maanden hebben we bijzonder veel wet- en regelgeving behandeld. Zowel op het gebied van zeden als op milieugebied, toch de twee belangrijkste vakken dit schoolkwartiel.

Nu in Beneden-Leeuwen kijken of we de geleerde theorie in de praktijk kunnen brengen.

Het monster van Loch Ness

Nijmegen / Apeldoorn, 15 juli 2010

Het is alweer even geleden en er is alweer veel gebeurd. Het is moeilijk samen te vatten wat voor indrukken je opdoet in vier maanden tijd. Er zijn dingen die me voor altijd bijblijven en dingen die ik nu niet meer op kan noemen. 
De meeste bekeuringen zijn alweer uit mijn geheugen gewist, behalve die van een bekende Nederlander (ik zal zijn naam niet noemen). 
De meeste aanhoudingen waren niet bijzonder, behalve die ene waar wij bezweet, in de volle zon, 32 graden, in compleet uniform (met kogelwerend vest) op een nabijgelegen recreatieplas iemand gingen ophalen. 
De meeste dieren die ik tegenkwam ben ik snel vergeten, behalve dan die krokodil in een nabijgelegen vijver. Na een intensieve zoektocht bleek dit beest het monster van Loch Ness van Nijmegen, een mythe.

Het gros van de meldingen is alweer verleden tijd, behalve dan die ene waarin een jongen van 4 besloot op wereldreis te gaan met een gevonden buskaart. Helaas voor hem vertouwde de buschauffeur het niet, omdat de jongen niet kon vertellen waar hij heen wilde. 

De meeste gesprekken ben ik alweer vergeten, behalve die met een familie die ik moest vertellen dat ze hun zoon/broer hadden verloren. Een tragische gebeurtenis die me lang zal heugen, het verdriet van een moeder die haar zoon verliest. Niet te beschrijven.

Het is dus een zeer gevarieerde periode geweest. Ik heb veel ervaringen op gedaan binnen dit team en ik neem nu afscheid van Nijmegen. Weer twee maanden terug naar school.

Man onder de bus. Gelukkig is er al een collega ter plaatse.... 

Nijmegen / Apeldoorn, 15 februari 2010

Sirenes huilen en het blauwe licht weerkaatst in de ruiten van een nabijgelegen flat. Of we met spoed willen rijden naar een busstation in de buurt, omdat daar een man onder de bus zou zijn gelopen.

De latex handschoenen gaan aan en je bereid je voor op het ergste. “De traumaheli vliegt ook” Hoor ik de meldkamer zeggen. Mijn hart klopt in mijn keel. Wat gaan we aantreffen? Gelukkig is het in de buurt en is er al een collega ter plaatse.

De politiebus komt tot stilstand, ik spring als op de automatische piloot uit de bus en ren naar het slachtoffer. De man zit op de grond en is erg warrig, maar hij is in beweging. Ik zie dat hij goed word bijgestaan door onze collega en een behulpzame burger. Ik kijk rond en zie dat er iemand bij de portier van de lijnbus staat. Hij is duidelijk aangeslagen. Het blijkt de chauffeur van de bus te zijn. Ik neem zijn verklaring op en krijg een goed beeld van wat er mogelijk gebeurd is. Ik geef de chauffeur mee dat hij ook om zichzelf moet denken en rust moet nemen. Heeft hij behoefte aan slachtofferzorg, dan kan hij contact opnemen met ons. Hij vertelt me dat ze bij de busmaatschappij ook een uitstekende opvang hebben en dat hij eerst even de zaken gaat verwerken. Begrijpelijk. Achteraf is het allemaal goed afgelopen. Het slachtoffer is na een nachtje ziekenhuis naar huis gestuurd met de diagnose: hersenschudding.

Slechts een voorbeeld van wat er kan gebeuren tijdens de noodhulp. De noodhulpdiensten waar ik het afgelopen korpskwartiel kennis mee heb gemaakt. De diensten waar ik het volgende korpskwartiel nog veel meer mee te maken krijg en waar ik me deels op kan voorbereiden!

Inmiddels zit ook het 5e kwartiel erop en wat een druk kwartiel was dat.
Dagen van half 9 tot half 6 waren eerder regel dan uitzondering. Maar het is niet terecht om nu alleen maar te gaan klagen. Na drie maanden hele dagen op school te hebben gezeten hebben we (als het goed is) wel een hoop geleerd. Je werkt toe naar vier proeves op school en één in de praktijk, dus dat valt nog mee.

De eerste proeve die werd afgenomen was het handelen bij een verkeersongeval met slachtoffers. Hier is het belangrijk om, zoals altijd, je eigen veiligheid te waarborgen. Daarnaast is het contact met de meldkamer cruciaal, want die wil natuurlijk weten wat er aan de hand is. Ook niet onbelangrijk is het contact met de slachtoffers en de hulpverlening. Omdat je hier goed op oefent tijdens de lessen is deze proeve niet moeilijk, maar je moet in de stress niks vergeten.
Na deze proeve krijg je te horen dat één van de slachtoffers komt te overlijden. Dit slechte nieuws moet je tijdens de volgende proeve doorgeven aan een vriend(in) of familielid. Dit is een lastige proeve omdat de rollenspelers hun rol héél realistisch neerzetten. De emoties die ze laten zien kom je ook in de praktijk tegen en het is fijn om een keer in een ‘veilige omgeving’ te oefenen met mensen die erg boos worden als ze het nieuws horen of juist heel verdrietig. Ook kan het voorkomen dat ze apathisch gedrag vertonen en dus helemaal geen emotie meer tonen, hier moet je ook mee om kunnen gaan. Dat leer je allemaal op school.

Op school word je ook getoetst op het reddend zwemmen, waar je al twee kwartielen op oefent. Ook leg je nogmaals het circuit af waar je ook tijdens de sollicitatie ademhalingsproblemen van krijgt. Na deze uitputtingsslag is het tijd om van het weekend te genieten!

Bommen en granaten (en een Kalashnikov AK47, een shotgun, een schietpartij en de Nijmeegse Vierdaagse)

Nijmegen / Apeldoorn, 7 augustus 2009

Ik zal beginnen waar ik vorige keer gebleven ben. De proeve ‘Complex Verkeer’. Ik heb hem gehaald! Zoals beloofd!
Zoals ik al eerder zei, is het zaak om goed te weten waar je mee bezig bent en de juiste feitcodes op te schrijven. Als je daarnaast gewoon jezelf blijft, kan het bijna niet fout gaan.

Verder heb ik dit kwartiel een hoop meegemaakt.

Allereerst heb ik geholpen bij een ‘zoeking’, waar we kneedbommen, een granaat, een Kalashnikov (AK47), een shotgun en munitie aantroffen. Dit was een behoorlijke klus omdat het een loods betrof die tot de nok toe vol stond met spullen. Ik heb hier kennis gemaakt met de EOD (explosieven opruimingsdienst) en heb gezien hoe goed hun honden kunnen zoeken. Ik ben na de zoeking ook met de EOD meegegaan naar de plek waar ze de explosieven tot ontploffing brachten. Ik moet zeggen dat ik blij ben dat deze explosieven zijn gevonden!

Ergens in het begin van het kwartiel kregen we een melding dat er vermoedelijk geschoten was in de nabijheid van een winkelcentrum in Tiel. Hier hebben wij als studenten ook de nodige hand- en spandiensten kunnen verrichten. De afloop heeft in de krant gestaan en is op het nieuws geweest.

Op dit soort momenten is het van belang dat je niet alleen professioneel te werk gaat, ook moet je er professioneel uitzien. De pers is er natuurlijk ook aanwezig en als jij als enige je uniform niet in orde hebt valt dit op!

Daarnaast heb je natuurlijk de Nijmeegse Wandelvierdaagse, waar je er ook goed uit moet zien.

Als student in Gelderland-Zuid moét je werken met de 4daagse, maar dat is geen straf!
Het is een prachtig feest waarin (bijna) alles als vanzelf gaat! Als het zover is kan ik je alleen als tip meegeven: geniet ervan!

Dodelijk wapen

Apeldoorn / Nijmegen, 24 april 2009

Sledegroep, loopgroep, kastgroep en houdergroep… Vergeet deze woorden niet meer, naast de sledevangpal, loopborgpal, ontspanhefboom, houderhaak, hamer, trekker en slede zijn dat de belangrijkste woorden die je zult horen in het derde kwartiel. Oké, misschien niet het belangrijkste maar ze maken wel het meeste indruk en ze zijn toch van belang als je in je volgende kwartiel met je wapen de straat op wilt. Dit zijn namelijk de hoofdgroepen en de bedieningsonderdelen van het wapen. Je eigen wapen. Het wapen dat je tijdens het derde kwartiel iedere week vier uur zult gebruiken. Het wapen dat je, als het meezit, meeneemt naar de stage. Het wapen dat ondanks zijn leeftijd (30 jaar alweer) misschien op een dag je leven redt. Het wapen dat je niet in de steek laat, mits je het goed schoonhoudt. Het wapen dat je verder nooit hoopt te gebruiken omdat het naast levens redt ook levens verwoest. Het wapen dat je nooit als normaal moet beschouwen, want het is en blijft een dodelijk wapen.

Natuurlijk is het wapen niet het enige dat je bezighoudt in kwartiel 3, want dit is ook het kwartiel waar je gaat oefenen en leren voor (volgens veel medestudenten) de moeilijkste proeve van de politieacademie…de complexe verkeerscontrole. Nu ik alle informatie gehoord heb en zicht heb gekregen op wat we moeten doen, durf ik wel te zeggen dat de proeve overschat wordt. Als je goed voorbereid bent en je houdt je aan het beleid, je gebruikt de juiste feitcodes en je werkt veilig dan kan het niet misgaan. Als dit de moeilijkste proeve is dan moet het geen probleem zijn de opleiding met succes af te ronden. Alweer een goede reden om toch politieagent te worden.

Na deze ‘geruststellende’ woorden kan ik zelf natuurlijk niet anders dan slagen voor de proeve, ik houd jullie op de hoogte!

Pepperspray in je ogen en in elkaar geslagen met wapenstokken

Apeldoorn / Nijmegen, 5 januari 2009

Mij is gevraagd een stukje te schrijven om jullie lezers te interesseren voor het politievak.
Het is de bedoeling dat ik een reëel beeld laat zien van de opleiding. Nu beloof ik dat ik niks ga romantiseren of overdrijven. Al wat je leest is mijn mening en dus waar!
Nu zou ik jullie kunnen vertellen waarom ik gekozen heb voor de opleiding, maar leuker is misschien een antwoord op de vraag waarom iemand die pepperspray in zijn ogen heeft gehad (dat doet pijn, geloof me!), in elkaar geslagen is met wapenstokken en bedreigd is omdat hij een bekeuring had uitgeschreven, er toch voor kiest om met de opleiding door te gaan.

Ik kies ervoor om politieagent te worden, juist om deze dingen. Het is niks voor mij om van negen tot vijf  achter een bureau te zitten. En dat is nu het enige wat er niet gebeurt bij de politie. Verder kom je er alles tegen! Natuurlijk ga je bekeuringen uitschrijven en aanhoudingen verrichten, maar ook ga je dit alles vastleggen op papier. Ja, je gaat surveilleren in de auto maar je gaat ook in de regen het verkeer regelen op een druk kruispunt! Iedere dag is anders en dat kom je ook tegen in de opleiding. Geen dag is hetzelfde.
De ene dag sta je met de klas buiten bekeuringen aan elkaar uit te schrijven, de andere dag ben je op een pop het reanimeren aan het oefenen.

Natuurlijk is het niet alleen maar spel. Je krijgt ook de nodige theorie. Wil je goed functioneren als politiefunctionaris dan moet je weten wat strafbaar is en is het handig als je weet wat je bevoegdheden zijn! Je hoort namelijk van veel mensen dat de politie niks mag, maar ik kan je verzekeren dat je daar na het eerste kwartiel heel anders tegenaan kijkt!