RSS
Lees voor
"Ik kijk met andere ogen naar de wouten"
In het kader van het project ‘burgers in blauw’ ging de bekende Hagenees Henk Bres een dag op pad met agenten van Bureau Zuiderpark. In de Posthoorn schreef hij een column over zijn belevenissen. Hieronder lees je zijn bijzondere ervaringen.
Hier dan mijn belevenissen met Politie Haaglanden waar ik een dagje mee mocht rijden om te kijken hoe onze ganderikken hun werk doen. Eerst om tien uur natuurlijk een bakkie aan het bureau Zuiderpark om daarna met Gert-Frank (wijkagent) en zijn collega met het busje een arrestant over te brengen van het hoofdbureau naar het Zuiderpark voor een verklaring. Het mooie was dat ik natuurlijk een hoop wouten zoals Ron en Eric tegen kwam bij de bewaarplaats die mij nog konden van vroegâh en raar opkeken dat ik zonder handboeien binnen werd gebracht. Dat was een geintje natuurlijk want het was eigenlijk gewoon een gezellig weerzien met die bewaarders. Daarna arrestant afgezet, en door naar een lokaal waar door medewerkers van Parnassia methadon werd verstrekt aan junken zodat ze niet hoeven te scoren met heroďne.
Het echte politiewerk
Daarna met het busje rondrijden in de wijk en daar begon het in mijn ogen op echt politiewerk te lijken. We zagen al gelijk een busje rijden vol met ijzer dat verkeerd was geladen en waarbij de balken een flink stuk uit het raam staken... Levensgevaarlijk volgens Gert-Frank, die ze ook terecht aanhield en de balken op een goede manier liet bevestigen. Toen werden wij aangesproken dat er een vent lag op een grasveldje. De buren vonden het raar dat hij er al zolang lag. Wij ernaar toe en hij lag gelukkig gewoon te luimen dus gegevens effe opnemen en hem gewaarschuwd dat het gevaarlijk was.
Hup weer verder, want er was een melding van een huiselijke ruzie waar we gelijk op af gingen. Volgens mij lustten die twee die bonje hadden ook graag een slokkie en waren ze ook niet vies van een joint. De agenten van de wagen die de melding doorkregen, losten het goed op want de man die de bonje maakte was al een uur geleden vertrokken en dus moesten ze gelijk maar bellen als die weer voor de deur stond. We bleven nog effe praten en de agenten die als eerste overal op af moesten vroegen lachend of ik niet met de echte politie mee durfde. Dat was natuurlijk een beetje jennen onder elkaar en er werd afgsproken dat ik die middag met ze mee zou gaan. Nou en dat heb ik geweten, want ik zat net aan mijn bakkie soep toe we een spoedmelding binnenkregen en daarna met volle snelheid met toeters en bellen naar een ongeval gingen.
CSI Miami
Zoals gezegd gingen we met een teringgang met sirene door het Zuiderpark naar de Vreeswijkstraat. Daar was een oudere vrouw gevallen in een bus en de chauffeur had gelijk de meldkamer gebeld. Terwijl de agenten de vrouw ondersteunden en met haar bleven praten, kwam de ambulance. Ondanks dat haar verwondingen mee leken te vallen, moest mevrouw toch effe mee voor nader onderzoek in het ziekenhuis. Toen ik dacht rustig weer te gaan patrouilleren, kregen ze een melding van een steekpartij. Weer met toeters en bellen naar dat adres. En je zal net zien, toen ze een straat inreden kwam er net een oud vrouwtje aanrijden die in haar zenuwen haar achteruit moeilijk kon vinden. Geloof het of niet, dan giert de adreline door je hele lijf. Maar gelukkig ging het goed en waren we op tijd bij het slachtoffer. Hij was een paar keer in zijn armen en benen gestoken en lag in een portiek. En dan gebeurt er eigenlijk een heleboel, want er staan dan een stuk of vijf politiewagens die met elkaar overleggen wat er is gebeurd en wat ze motte doen. Het slachtoffer werd met een ambulance weggebracht en omdat de steekpartij ergens anders was gebeurd moesten we met spoed naar het plaats delict. Daar hadden de hondenbrigade en motorpolitie de hele plaats al afgezet met het bekende roodwitte lint. We moesten wachten op de recherche die de sporen veiligstelde en ik had het idee dat ik in een aflevering van CSI Miami was beland.
Frustratie
Maar wat mij het meeste is bijgebleven van die dag, was een melding dat er op een portiek een jong meisje in een slipje en met een stukgetrokken beha zat te huilen. Ze had een tand door haar lip en een bloedneus. Na een zoekpartij hadden we toch een adres en ik mocht mee naar binnen. In mijn ogen was het gewoon zo'n loverboy's hol en de jongen die daar binnen zat, was geen doorsnee jongen. Ik voelde gelijk dat het hier niet pluis was. Na het hele huis met toestemming nagekeken te hebben, waarbij ik flink heb meegezocht, hebben we niks gevonden. Toen we buiten stonden, kwamen er nog wat van die knakkers aan en die keken ons aan zo van "mij kan je niks maken". Ik mot zeggen dat ik heel veel respect heb voor deze agenten van Bureau Zuiderpark, want als ik in hun schoenen had gestaan had ik gebruikgemaakt van mijn pistool.
Ik kan mij indenken dat ze soms gefrustreerd naar huis gaan. Nee ik baal ook als ik een bekeuring krijg, maar door de actie "Burger in Blauw" die je in staat stelt om eens een keertje mee te mogen rijden, kijk ik toch wel met andere ogen naar de wouten. Bureau Zuiderpark, bedankt!
Henk Bres