RSS
Lees voor
Drugsbeleid in Nederland
Nederland wil de risico's van drugsgebruik voor het individu, zijn directe omgeving en de samenleving voorkomen en beperken. De overheid ontmoedigt de vraag naar drugs en vermindert de risico's van drugsgebruik, voor het individu en zijn directe omgeving, door een professioneel zorg- en preventiebeleid. Het aanbod van drugs gaat de overheid tegen door actieve bestrijding van de georganiseerde criminaliteit. Het beleid is ook gericht op het handhaven van de openbare orde en het bestrijden van overlast rond drugsgebruik
Vanwege het belang van een integrale aanpak wordt de verantwoordelijkheid voor het drugsbeleid gedeeld door verschillende ministeries. De minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (VWS) is verantwoordelijk voor de coördinatie van het drugsbeleid, het preventie- en hulpverleningsbeleid. Het ministerie van Justitie is belast met de strafrechtelijke handhaving. Aangelegenheden op het gebied van lokaal bestuur en politie vallen onder het ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties.
De belangrijkste wet met betrekking tot illegale drugs is de Opiumwet. Deze maakt onderscheid tussen drugs met een onaanvaardbaar risico (harddrugs zoals heroïne, cocaïne en LSD) en hennepproducten (softdrugs: hasj en wiet). Harddrugs zijn geplaatst op lijst 1 en softdrugs op lijst 2 van de Opiumwet. Bezit, handel, verkoop, productie en dergelijke zijn voor alle drugs strafbaar gesteld, behalve voor medische, veterinaire, instructieve en wetenschappelijke doeleinden. Hiervoor moet dan wel verlof zijn verleend. Misdrijven tegen de Opiumwet worden zwaar bestraft, maar de straf voor softdrugsdelicten is milder, dan die voor harddrugsdelicten. De im- en export van harddrugs heeft de hoogste opsporingsprioriteit in Nederland, daar staan de hoogste straffen op. Wat betreft de nationale wetgeving is Nederland niet alleen gehouden aan VN-verdragen, maar ook aan afspraken die in Europees verband zijn gemaakt met het oog op de bestrijding van de handel in verdovende middelen. Kijk voor meer informatie opwww.trimbos.nl.
Bij opsporing en vervolging kan daarnaast gebruik worden gemaakt van andere wetten. Een voorbeeld is de 'pluk-ze' wetgeving (wet vermogenssancties), die de aanpak mogelijk maakt van het witwassen van geld. Ook heeft het Openbaar Ministerie richtlijnen gegeven voor strafverzwarende omstandigheden, bijvoorbeeld bij verkoop van drugs aan kwetsbare groepen (scholieren, psychiatrische patiënten) en bij handel in de nabijheid van scholen of psychiatrische ziekenhuizen.
De maximale straf voor bezit of verkoop van ten hoogste 30 gram hennep is één maand hechtenis (en/of een boete). Voor in- en uitvoer of professionele teelt van hennep is de maximale straf vier jaar gevangenisstraf (en/of een boete). De maximale straf voor harddrugs is één jaar gevangenis (en/of een boete) voor het bezit van 'gebruikershoeveelheden', terwijl dit voor in- of uitvoer twaalf jaar gevangenisstraf is (en/of een boete). De maximumstraffen kunnen worden verhoogd met 1/3 als het strafbare feit meerdere keren is gepleegd. Voor de opsporing en vervolging van Opiumwetdelicten zijn richtlijnen vastgesteld.
In 'coffeeshops' wordt de verkoop van softdrugs onder bepaalde voorwaarden niet strafrechtelijk vervolgd. Redenen hiervoor zijn de gewenste scheiding tussen de hard- en softdrugsmarkt, geen criminalisering van de gebruiker en bestuurlijke overzichtelijkheid. De overheid wil voorkomen dat de cannabisgebruiker aangewezen is op verkooppunten waar meer soorten drugs worden aangeboden en waar hij bovendien makkelijker in aanraking komt met een crimineel circuit. Coffeeshops zijn voornamelijk kleinschalige, café-achtige ondernemingen (volgens de definitie van het Openbaar Ministerie: alcoholvrij) gericht op een divers publiek uit brede lagen van de bevolking. De meeste coffeeshops bieden een grote variatie aan hasj en marihuana, afkomstig uit verschillende landen en van uiteenlopende kwaliteit.
Kijk voor meer informatie opwww.trimbos.nl.