Aangifte doen

Slachtoffers doen vaak geen aangifte van seksueel misbruik. Ze worden daarvan weerhouden doordat ze zich schamen, bang zijn voor bedreigingen, een band hebben met de dader of omdat hun ervaringen niet zo ernstig zijn. Maar, voor een kind kan een aangifte belangrijk zijn. Daarmee wordt duidelijk dat het niets fout heeft gedaan, dat de dader de enige schuldige is en dat er maatregelen worden genomen om herhaling te voorkomen.

Zorgvuldig

Een aangifte moet heel zorgvuldig gebeuren. Een kind moet verhoord worden door de zedenpolitie en hoewel zo'n verhoor zorgvuldig en 'kindvriendelijk' wordt afgenomen, is het belastend om aan een vreemde te moeten vertellen over misbruik, zeker als de dader iemand is op wie het kind gesteld is, zoals een vader, oom of broer.

Lastig

De hele rechtsgang is tijdrovend en de uitkomst onzeker. Het is vaak lastig voor de politie en de officier van justitie om het bewijs rond te krijgen, want het is het woord van de verdachte tegen dat van het slachtoffer en er is vrijwel nooit een getuige bij het misbruik aanwezig geweest. Als er te weinig bewijs is, zal de officier van justitie van vervolging afzien of wordt de verdachte door de rechtbank vrijgesproken. Dat is teleurstellend voor het slachtoffer en de ouder(s).

Advies

Als ouders twijfelen of ze aangifte moeten doen, kunnen ze zich laten adviseren door de Jeugd- en zedenpolitie of een Advies- en Meldpunt Kindermishandeling (AMK). Een gesprek met de Jeugd- en zedenpolitie betekent niet dat ouders de zaak uit handen geven. Aangifte is daarna niet verplicht. Met de zedenpolitie of het AMK kan ook worden gesproken over hulp, begeleiding en behandeling en over de manier waarop het slachtoffer materiële en immateriële schade van de dader vergoed kan krijgen.