Politiejunioren

Tom Huntjens, teamchef basiseenheid Heerlen-Noord, oordeelt opvallend mild over de groep burgers die de politie misschien wel de meeste grijze haren bezorgt: de jeugd. Hij is leider van het project ‘politiejunior’, dat jongeren met de wijkagent op pad stuurt om de generatiekloof te helpen dichten. “Misschien dat ze ook óns wat kleur van de brillenglazen kunnen poetsen.”

Weinig lezers zal in maart de wervingscampagne ontgaan zijn voor jongeren die wat willen bijverdienen bij de politie. Alle regionale zenders en nieuwsbladen riepen de Limburgse jeugd op om ‘politiejunior’ te worden.

Een politiejunior is een scholier of student in de leeftijd van 16 tot 22 jaar, die in een speciaal uniform, maar zonder bevoegdheden, de politie vergezelt in haar contacten met (probleem)jongeren. Ze zijn woonachtig in dezelfde buurt en beschikken over goede contactuele eigenschappen. Het idee, vijf jaar geleden in Utrecht geboren, is dat zulke jongeren makkelijker en constructiever contact leggen dan ‘echte’ dienders. Ze spreken de taal van de straat.

Twee jaar geleden is het korps Limburg-Noord met een zelfde project gestart, eerst in Roermond, later in Venlo. Een evaluatie door Symbiose bracht weinig harde resultaten aan het licht, maar wel heel veel positieve energie. Iedereen geloofde in het project en had er een goed gevoel bij.
Nu dus ook Limburg Zuid. Machiel Roerink, districtschef Heerlen en regionaal portefeuillehouder jeugd, vroeg Tom Huntjens om projectleider te worden. Het district Heerlen, met de gemeenten Heerlen, Brunssum, Nuth, Voerendaal en Onderbanken, werd aangewezen als pilot. De Provincie Limburg kwam met een startsubsidie van 25.000 euro over de brug. De drie basiseenheden in het district Heerlen krijgen elk twee junioren toegewezen, gekoppeld aan een vaste wijk(agent). Het principe ‘kennen en gekend worden’ geldt ook voor de junioren. Bij evenementen die veel jongeren trekken, zoals een kermis of braderie, kunnen ze ook elders in de basiseenheid worden ingezet.

Divers
De zes junioren zijn geselecteerd uit een overweldigend aanbod. Van de honderd sollicitanten vielen er zestig af doordat ze niet in het district Heerlen wonen, te oud zijn of niet meer op school zitten dan wel studeren. Zevenentwintig kandidaten werden uitgenodigd voor een gesprek. De keus viel uiteindelijk op drie jongens, van wie twee allochtoon, en drie meisjes. Volgens Huntjens is niet bewust naar deze diversiteit gestreefd. Het zijn gewoon de besten. Dat wil zeggen, ze zitten goed in hun vel en komen goed uit hun woorden. Die eigenschappen heb je het hardst nodig wanneer je in verdacht gezelschap de confrontatie met je leeftijdgenoten aangaat...
Na een zorgvuldig antecedentenonderzoek zijn de junioren vorige maand in drie stappen op hun missie voorbereid. De projectleider legde uit hoe het politieapparaat in elkaar zit; junioren uit politieregio Limburg Noord kwamen over hun ervaringen vertellen; een maatschappelijk werker sprak over traumahulp; en tijdens de laatste bijeenkomst, twee dagen voor de aftrap op 1 september, maakten de junioren – nu nog in burger – met hun wijkagent een eerste ronde door de wijk. Aansluitend bezochten ze samen de regionale meldkamer in Maastricht.

Voorbeeld
Huntjens verwacht niet dat ‘Politiejunior’ de jeugdcriminaliteit zal oplossen. Zoals bekend is in Heerlen deze zomer nog een jeugdbende opgerold die op grote schaal diefstal pleegde. Huntjens kent de meeste leden wel. “Vijf jaar geleden waren dat de ‘coming men’. Hangjongeren zijn er volgens hem in veel gradaties en soorten. Verreweg de meesten zijn onschuldig, hoe brutaal soms ook. Het gevaar is dat ze van kwaad tot erger kunnen vervallen. En dat is juist wat we willen voorkomen en waar we denken dat junioren een rol kunnen spelen.” Behalve dat de junioren als ‘bemiddelaar’ fungeren, denkt Huntjens dat ze ook een voorbeeldfunctie kunnen vervullen. En wel voor beide kampen: de jeugd én de politie. “Veel junioren vertellen dat vrienden verbaasd reageren als ze van hun ‘bijbaantje’ horen. Later trekken ze bij en raken ze zelf geïnteresseerd. Ik hoop dat het in de wijk net zo werkt, dat jongeren zien dat het zo gek niet is.” Maar ook veel van zijn collega’s mogen hun beeld van de jeugd wel een beetje oppoetsen, vindt Huntjens. En ook dáár kan het project aan bijdragen. “Politiemensen hebben toch een bepaalde kijk op het leven doordat ze voornamelijk geconfronteerd worden met de slechte dingen. Ik denk dat jongeren vaak ten onrechte de pisang zijn. Ze spelen een spelletje en wij moeten ons daar niet altijd door laten uitdagen. De afspraak is dat er in het bijzijn van de junior niet geschreven wordt. Doel van het project is om met de jongeren in contact te komen. En dat is met bonnetjes niet gediend.”

 

 

• Naar boven